TMK 252. Madde
(1) Zina veya hayata kast nedeniyle boşanma hâlinde hâkim, kusurlu eşin payının hakkaniyete uygun olarak azaltılmasına veya kaldırılmasına karar verebilir.
TMK 252. Madde Gerekçesi
Hükümde paylaştırma isteminin reddine yer verilmiştir. Böyle bir durum ya paylaşmanın açık bir şekilde hakkaniyet kurallarına aykırıolması ya da istemde bulunan eşin 510 uncu maddede öngörülen mirasçılıktan çıkarmayıgerektiren bir davranışta bulunmasıhâ linde orta ya çıkabilir. Hakkaniyete açıkça aykırılık, eşler arasındaki evlilik süresi, eşlerin malî durumları, özellikle istemde bulunan eşin ekonomik durumu, çocuk sayısı ve çocukların velâ yetinin kime verilmişolduğu, mal rejimini sona erdiren sebepler göz önünde tutulmak suretiyle belirlenebilecektir.
Açıklama
TMK 252. maddesi, zina veya hayata kast nedeniyle boşanma hâlinde paylaştırma isteminin reddedilebileceğini ya da azaltılabileceğini düzenlemektedir. Bu ağır kusur hallerinde hâkim, kusurlu eşin paylaşma talebini hakkaniyete uygun biçimde azaltabilir ya da tamamen reddedebilir.
Bu hüküm, edinilmiş mallara katılma rejimindeki paralel düzenlemeyle (TMK 236/son) örtüşmektedir: mal rejimlerinde ağır ahlaki ihlaller, tasfiyenin salt matematik bir hesap olmakla kalmayıp hakkaniyet ölçütlerine de tâbi tutulmasını sağlamaktadır. Zina ve hayata kast, kanunun açıkça saydığı iki özgül durumdur; bunlar dışında benzer ağır kusur hâlleri bu madde kapsamında değerlendirilemez.
Talebin reddi ya da azaltılması, mahkemenin takdirine bırakılmıştır; kusurlu tarafın payının otomatik olarak düşeceği anlamına gelmez. Hâkim, kusur derecesini, evlilik süresini, ekonomik katkıları ve olayın bütünlüğünü değerlendirerek orantılı bir karar verir. Bu düzenleme, paylaşmalı mal ayrılığı rejiminin tasfiyesine ahlaki bir boyut katmaktadır.