Açıklama

Tababet Kanunu’nun 7. maddesi, Türk memur ve personel çalıştıran kamu ve özel kuruluşlar ile Türk hastaları tedavi eden hayır ve sağlık kurumlarında çalışacak hekimlerin, 1. ve 2. maddelerde öngörülen meslek icra koşullarına tabi olmasını şart koşmaktadır. Böylece kurumsal istihdamda da diploma, tescil ve denklik sistemi aşılamaz bir eşik olarak güvence altına alınmaktadır.

Madde iki temel ilkeyi pekiştirir: (i) kurumsal bağlamda dahi hekimlik yetkisinin 1. ve 2. madde ışığında denetlenmesi, (ii) 77. maddede tanımlanan istisnaî yabancı hekim statüsünün saklı tutulması. Bu yönüyle madde, özel hastaneler, fabrika revirleri, işyeri hekimlikleri, vakıf kurumları ve sigortalılara hizmet veren hayır kuruluşlarında dahi aynı mesleki standartların aranacağını açıkça ortaya koyar.

3359 sayılı Sağlık Hizmetleri Temel Kanunu, 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu ve Özel Hastaneler Yönetmeliği, 7. maddenin uygulama çerçevesini oluşturur. 6331 sayılı Kanun’a göre iş yeri hekimliği yapacak kişilerin 1219 sayılı Kanun’a uygun hekim niteliğinde olmaları zorunludur. Özel hastaneler yönetmeliği de kadrolu hekim istihdamında diploma tescili ve oda üyeliği şartını ek olarak düzenlemiştir.

Yabancı hekim istihdamı bakımından 77. madde göndermesi kritiktir. Uluslararası sağlık turizmi çerçevesinde 1219 sayılı Kanun’un 12. maddesinin 4. fıkrası uyarınca yapılan sağlık turizmi iş birlikleri, 7. maddenin istisnaî yorumunu gerektiren özel bir rejim doğurur. Geçici koruma altındaki yabancılara yönelik göçmen sağlık merkezlerinde görev alan Suriyeli hekimler ise özel statüde istihdam edilmekte, bu gruba ilişkin meslek icra yetkisi 1219 sayılı Kanun dışında tutulan bir idari düzenlemeyle kurulmaktadır.

Yargıtay ve Danıştay kararlarında, kurumsal istihdamda diploma tescili olmayan kişinin ‘doktor’ unvanıyla tedavi yapması hâlinde hem istihdam eden kurum hem de ilgili kişi hakkında 25. madde uyarınca cezaî sorumluluk gündeme gelebilmektedir. Disiplin hukuku bakımından kurumun hekim seçiminde gösterdiği özenin ölçütü de yine 7. maddedir.

1928’de yabancı kurumların Türk hastalarını tedavi etmesinin hekimlik standartlarını zayıflatmaması amacıyla konulan bu madde, bugün çok uluslu sağlık sermayesinin, sağlık turizmi işletmelerinin ve küresel teletıp platformlarının Türk sağlık sistemine erişim kanalında işlevini sürdürmektedir. Hasta hangi kurumda tedavi görürse görsün, kendisini tedavi eden kişinin yetkili hekim olması ilkesi; kişilik haklarının, sağlık hakkının ve hasta güvenliğinin birlikte korunmasının temel güvencesidir. 7. madde bu bakımdan kurumsal sağlık hizmetlerinde meslek etiği köprüsü işlevi görmektedir.