TMK 170. Madde
(1) Boşanma sebebi ispatlanmış olursa, hâkim boşanmaya veya ayrılığa karar verir.
(2) Dava yalnız ayrılığa ilişkinse, boşanmaya karar verilemez.
(3) Dava boşanmaya ilişkinse, ancak ortak hayatın yeniden kurulması olasılığı bulunduğu takdirde ayrılığa karar verilebilir.
TMK 170. Madde Gerekçesi
Yürürlükteki Kanunun 138 inci maddesini karşılamaktadır. Madde üçfıkrasıyla birlikte sadeleştirilmek suretiyle yeniden aynen kaleme alınmıştır.
Açıklama
Türk Medeni Kanunu’nun 170. maddesi, boşanma sebebi ispatlanmışsa hâkimin boşanmaya veya ayrılığa karar vereceğini düzenlemektedir. Dava yalnızca ayrılığa ilişkinse boşanmaya karar verilemez. Boşanma sebebi ispatlanamamışsa dava reddedilir.
Hâkimin “boşanmaya veya ayrılığa” karar verme seçeneği, onun somut olayda hangi sonucun daha uygun olduğunu takdir etme yetkisine sahip olduğunu ortaya koymaktadır. Özellikle taraflardan birinin boşanma diğerinin ise ayrılık talep ettiği hâllerde bu takdir belirleyici olmaktadır. Yargıtay, eşlerin yeniden bir araya gelme olasılığı olmayan davalarda ayrılık kararını boşanma yerine tercih etmenin isabetsiz olacağını içtihat olarak benimsemiştir.
Yalnızca ayrılık davasında boşanma kararı verilememesi ilkesi, davanın konusunu belirleme hakkını davacıya bırakmakta ve mahkemenin dava değiştirmesinin önüne geçmektedir. Öte yandan boşanma davasında hâkim, tarafların çıkarları ve özelliklede çocukların üstün yararı çerçevesinde ayrılık kararı verebilmektedir. Nihai kararın gerekçeli ve somut bulgulara dayalı olması zorunludur; soyut değerlendirmelere dayanan kararlar Yargıtay’ca bozulabilmektedir.